Wojna badeńsko-palatynacka (niem. Mainzer Stiftsfehde) to konflikt wewnętrzny o posadę arcybiskupa Moguncji w latach 1461–1462.

Konflikt wywołał wybór na stanowisko arcybiskupa Moguncji Diethera von Isenburg, który niewielką ilością głosów pokonał swojego przeciwnika Adolfa von Nassau. Rok wcześniej Diether wdał się w spór z elektorem palatynackim Fryderykiem I. W bitwie stoczonej pod Pfeddersheim w roku 1460 musiał uznać jednak wyższość Fryderyka. W międzyczasie miał miejsce nowy spór, tym razem arcybiskup sprzeciwił się polityce finansowej papieża Piusa II, który skazał Diethera na wygnanie 21 sierpnia 1461 r. przekazując stanowisko arcybiskupa Adolfowi von Nassau. Mimo to mieszkańcy Mainz poparli zdetronizowanego Diethera, który nie zamierzał oddać dobrowolnie zajmowanego stanowiska. W tej sytuacji Adolf zawiązał sojusz z arcybiskupem Janem II Badeńskim, biskupem Metzu Jerzym, biskupem Janem II von Hoheneck oraz hrabią Ulrykiem V Wirtemberskim.

Wkrótce Adolfa poparł też margrabia Karol I Badeński. Diethera natomiast poparła rada miejska Moguncji, brat Ludwik oraz elektor Palatynatu Fryderyk I, dawny przeciwnik Diethera. W zamian za zmianę obozu otrzymał on w posiadanie miasta Lorsch, Heppenheim (Bergstraße) oraz Bensheim.