Latem 1462 r. Badeńczycy spustoszyli palatynackie posiadłości po lewej stronie Renu, po przekroczeniu rzeki wkroczyli na ziemie Wirtembergii i Spiry. Następnie wraz z Wirtemberczykami liczący 8000 ludzi oddział badeński skierował się do Seckenheim. Tutaj straż przednia Adolfa została jednak zaskoczona i rozbita przez wojska Fryderyka I i podległych mu władców z hrabstw Leiningen oraz Katzenelnbogen. Ranni w bitwie margrabia Karol I oraz biskup Jerzy z Metzu dostali się do niewoli, podobnie jak Ulryk V Wirtemberski. Bitwa pod Seckenheim zakończyła pierwszą fazę konfliktu. Dzięki temu zwycięstwu Fryderyk I zyskał przydomek „Zwycięski”.
Po bitwie władca nakazał przewieźć jeńców do zamku w Heidelbergu, gdzie skuci łańcuchami mieli pozostać aż do czasu zapłaty za nich okupu. Cena za uwolnienie Karola wyniosła 25 000 guldenów, a także przekazanie w lenno gminy Sponheim i Pforzheim. Za biskupa Jerzego z Metzu elektor palatynacki otrzymał 45 000 guldenów.