Historia Muszkatołowiec korzenny, z którego pozyskuje się gałkę muszkatołową, pochodzi z Wysp Banda (Moluki). Gałka znana była już w starożytnych Indiach – wzmiankowana jest w Ajurwedzie. Do Europy przyprawa dotarła najpóźniej w IX wieku. Bizantyjscy mnisi zgromadzeni wokół Teodora Studyty przyprawiali nią spożywany w dni postne kleik z suszonego grochu. W XII wieku była już dobrze znana na kontynencie, aczkolwiek jej pochodzenie było nieznane. Po dotarciu w 1514 roku do Moluków Portugalczykom udało się zdobyć monopol na handel tą przyprawą. Od początku XVII wieku ich pozycję zaczęli przejmować siłowo Holendrzy, którzy w 1621 zdobyli kontrolę nad Wyspami Banda. Ograniczyli oni uprawy muszkatołowca do określonych, ufortyfikowanych wysp (na pozostałych eliminując ten gatunek). Nielegalny handel lub uprawa karane były śmiercią. Nasiona w celu uniemożliwienia kiełkowania, przed sprzedażą kąpano w mleku wapiennym. W 1770 roku Francuzi po zdobyciu pewnej liczby siewek lub zdolnych do kiełkowania nasion podjęli uprawę muszkatołowca na Mauritiusie. Później przenieśli go także do innych kolonii. Brytyjczycy, którzy okupowali Moluki w latach 1796–1802, dokonali szeregu introdukcji muszkatołowca najpierw w Penangu, następnie w innych swoich koloniach.