Rosanna w klasztorze wypełniała najcięższe i najbardziej pospolite prace, przez co otrzymała imię Humilitas (łac. pokora). Humilitas poczuła jednak, że klasztorna dyscyplina jej nie wystarcza. Podjęła życie pustelnicze, budując dla siebie przy kościele św. Apolinarego celę z małym okienkiem, przez które Humilitas mogła brać udział w nabożeństwach kościelnych. W tej celi żyła zamurowana przez dwanaście lat, żywiąc się darowanym chlebem i gorzkimi ziołami. Ten styl życia przyciągnął inne dziewczyny, które również wybudowały sobie cele. Humilitas je zaakceptowała i stała się dla nich duchową przewodniczką. Zgromadziła je w starym klasztorze wallombrozjanów w pobliżu Faenzy. W 1266 roku wybudowała również kolejny klasztor we Florencji.
Humilitas zawsze się odznaczała wielką wiedzą i mądrością. Mimo że pochodziła z bogatej rodziny, przez większość życia pozostawała analfabetką. Swoje kazania dyktowała swoim współsiostrom. Z tym wiąże się pewna anegdota. Siostry wiedząc, że Humilitas jest analfabetką, poprosiły ją by zajęła się tradycyjną lekturą Pisma Świętego w trakcie posiłku. Humilitas zgodziła się i wygłosiła zachwycające kazanie, mimo że żadne z jej słów nie było napisane w księdze z której miała czytać.