Zginął śmiercią męczeńską w KL Auschwitz 9 grudnia 1942 mając 20 lat.

Swoimi zeznaniami uratował życie aresztowanych z nim i więzionych na Pawiaku kobiet. Torturowany bestialsko na Szucha, Pawiaku i w KL Auschwitz nikogo ze współtowarzyszy akcji bojowych nie wydał. Pośmiertnie za męstwo i odwagę został odznaczony Krzyżem Walecznych.

Upamiętnienie Nazwisko Tadeusza Kifera widnieje na tablicy ku czci żołnierzy Armii Krajowej, którzy oddali swoje życie za ojczyznę w latach 1939–1945, znajdującej się na Cmentarzu Wojskowym Powązki, przy kwaterze poległych żołnierzy batalionu „Miotła” – Zgrupowanie „Radosław”. Upamiętniony również w ekspozycji Muzeum Więzienia Pawiak w ramach wystawy biograficznej pt. „Zapamiętajmy ich twarze”, która jest częścią wystawy stałej „Pawiak 1835–1944”.

Imieniem Tadeusza Kifera „Kruszynki“ nazwane zostało (w 2012) rondo na terenie osiedla Czechowice w Dzielnicy Warszawy Ursus u zbiegu ulic: Tadeusza Kościuszki i Cierlickiej.

Przypisy

Bibliografia Stańczyk Małgorzata, „Niezapomniany bohater”, Biuletyn Informacyjny AK Nr 11 (271), listopad 2012, s. 89-90,

Niżyński Leszek, Batalion „Miotła“, Wyd. Pax, Warszawa, 1992, , s.