Przed 1426 przyjął święcenia kapłańskie. W ciągu kariery duchownej otrzymał wiele godności kościelnych, był m.in. kanonikiem wrocławskim (od 1434), proboszczem parafii św. Małgorzaty w Nowym Sączu (po podniesieniu kościoła do rangi kolegiaty w 1448 został tam prepozytem), scholastykiem krakowskim (od 1452). Papież Mikołaj V udzielił mu dyspensy na łączenie beneficjów kościelnych (1447 na dwa lata, 1449 na całe życie). Sprawa objęcia przez Rokenberga scholasterii krakowskiej stała się przedmiotem sprawy w Kurii Rzymskiej; Mikołaj z Gnojnika wskazywał, że godność ta przysługiwała z nominacji papieskiej, ale Rokenberg utrzymał się jako scholastyk, m.in. dzięki wstawiennictwu kardynała Zbigniewa Oleśnickiego, króla Kazimierza Jagiellończyka i królowej-wdowy Zofii.
W kolejnych latach odgrywał znaczącą rolę w kapitule krakowskiej, m.in. w czasie zatargu kapituły z królem Kazimierzem o obsadę biskupstwa krakowskiego po śmierci Tomasza Strzępińskiego (1460–1461). Brał udział w synodzie krakowskim w sierpniu 1462. Nazwisko Rokenberga pojawia się wielokrotnie w dokumentach kapituły, m.in. jako egzekutora testamentu kanonika Michała z Szydłowa (1455).