W przeciwieństwie do mglistej szarości tej części malowidła reszta płótna stanowi wariacje dekoracyjnych płaszczyzn, oddanych płaskimi, matowymi plamami, kropkami, muśnięciami i smugami pigmentu. Whistler nadał swemu dziełu charakter wielkiego portretu, który wydaje się aspirować do roli dekoracyjnego, egzotycznego bibelotu. W tym kontekście nie jest zaskakująca odmowa kupna obrazu przez ojca modelki, mimo iż Christine Spartali znana była w kręgach prerafaelitów ze swej urody.
Po przychylnym przyjęcie obrazu Dziewczyna w bieli w 1863 na wystawie w Salonie Odrzuconych James Whistler chciał wykorzystać kolejną okazję do przyciągnięcia uwagi paryskiej publiczności i w 1865 wystawił Księżniczkę z krainy porcelany, wypełnioną, w przeciwieństwie do bieli dominującej na pierwszym obrazie, żywymi kolorami, widocznymi w parawanie, wachlarzu, sukni i dywanie, kojarzących się z osobliwym tytułem dzieła. Obraz został jednak nisko oceniony przez wielu francuskich krytyków. Mimo to stanowi on, na wiele sposobów, pierwszą wyraźną deklarację dojrzałych zasadach artystycznych Whistlera;