jest kolejnym z serii dzieł sztuki zachodniej, przedstawiających rozmarzone, młode kobiety pośród orientalnych rekwizytówW przypadku Whistlera były to: Purpura i róż: Lange Leizen z sześcioma znakami (1864), Kaprys w purpurze i złocie: Złoty parawan (1864) i Wariacje w cielistości i zieleni: Balkon (1864–70).. Obraz wyraźnie nawiązuje do stylu XVIII-wiecznego chinoiserie, choć późniejsi krytycy dopatrywali się podobieństw między nim a obrazami japońskimi, takimi jak drzeworyty Utamaro. Księżniczka należy do tych dzieł, do których sporządzenia Whistler wykorzystał szkice przygotowawcze. Na jednym z nich widać zarys ogólnej kompozycji i kolorystyki, ale bez detali dywanu, parawanu i kostiumu modelki, które zostały dodane do końcowej wersji dzieła. Z kolei kiście kwiatów, widniejące z lewej strony olejnego szkicu zostały później usunięte. Whistler skupił się na profilu Christine Spartali podkreślając egzotyczny wyraz jej twarzy. Postać modelki, ubranej w kimono, umieszczona została pośród erupcji kolorowych deseni. Jej blada twarz i czarne włosy odcinają się od szarego tła w górnej części obrazu, w której artysta umieścił swój dużych rozmiarów podpis.