Liczebność sił przeciwników przedstawiana jest różnorodnie: według źródeł arabskich od 500, 12 tys., a nawet 20 tys. muzułmanów po 40 tys., 60 tys. jazdy i 200 tys. piechoty chrześcijańskiej. Te same źródła straty kastylijskie szacują na 10 tys., 54 tys. do 300 tys. ludzi. Amerykański historyk Bernard F. Reilly liczebność sił kastylijskich szacuje na 2500 ludzi (750 ciężkozbrojnej jazdy, 750 lekkozbrojnej jazdy oraz 1 tys. piechoty). Współcześnie szacuje się, że w bitwie po obu stronach do walki stanęło od 3 tys. do 5 tys. ludzi.
Po bitwie Jusuf powrócił do Marrakeszu, gdzie zajął się sprawami dynastycznymi. Porażka osłabiła Królestwo Kastylii, wstrzymując na dłuższy czas jej ekspansję terytorialną. Umożliwiła również Almorawidom zajęcie nowych terenów na Półwyspie Iberyjskim w kolejnych latach. Pole walki muzułmanie nazwali الزلاقة / az-Zallāqa, co oznacza „śliski grunt”. Nazwa wzięła się od tego, że walczący z trudem utrzymywali równowagę na pokrytej ogromną ilością krwi ziemi. Z czaszek zabitych Kastylijczyków Almorawidzi mieli zbudować wieżę, porównywalną do tych z późniejszego okresu (na wyspie Dżerba, w Akbarze w Indiach czy Cele Kula w Niszu).
Przypisy