manile o łącznej wadze 34 kg, co rodziło problemy z ich transportem w większej liczbie.. Pieniądz brytyjski nie przyjął się jednak wśród autochtonicznej ludności i w r. 1902 władze kolonialne uznały manile za jeden ze środków płatniczych, ustalając oficjalny kurs ich różnych typów względem innych płacideł oraz brytyjskich pieniędzy, a także zezwoliły na uiszczanie nimi opłat urzędowych itp. Niemal tuż po tym zaprzestano też wydawania pozwoleń na przywóz z Europy nowych manili, w 1911 anulowano postanowienia sprzed dziewięciu lat, a w 1919 r. zabroniono korzystać z manili i innych płacideł ludności nieautochtonicznej i jej firmom.. Władze wtedy nie zdecydowały się jednak na kosztowne wykupienie zasobów już istniejących manili. Wskutek tego na kilka dziesięcioleci ukształtowała się sytuacja, iż ludność miejscowa używała wyłącznie manili do nabywania lub sprzedaży produktów lokalnych, zaś do wnoszenia opłat urzędowych, podatków i dla nabywania towarów z firm europejskich – wyłącznie waluty brytyjskiej;