nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL marszałek Polski Marian Spychalski. Od listopada 1971 do lipca 1972 zastępca dowódcy Wojsk Obrony Powietrznej Kraju ds. szkolenia, a w latach 1972–1984 do spraw liniowych. Jako zastępca dowódcy tego rodzaju sił zbrojnych był organizatorem corocznych zawodów użyteczno-bojowych Wojsk OPK oraz strzelań bojowych lotnictwa myśliwskiego i wojsk rakietowych na poligonach specjalnych w ZSRR. W 1974 ukończył Kurs Operacyjno-Strategiczny dla kierowniczej kadry Sił Zbrojnych w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. Klimenta J. Woroszyłowa. Od grudnia 1984 do września 1990 komendant Wydziału Wojsk Lotniczych i OPK w Akademii Sztabu Generalnego WP w Warszawie. Był także przewodniczącym Rady Naukowej tego Wydziału oraz członkiem Rady Naukowej ASG. W czerwcu 1989 uchwałą Rady Wydziału Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej Kraju ASG WP uzyskał stopień doktora nauk wojskowych, po obronie rozprawy pod tytułem „Lotnictwo myśliwskie we współczesnych systemach obrony powietrznej”. Promotorem pracy był gen. dyw. prof. dr hab. Władysław Mróz.