Peucker twierdził, że przy równej intensywności oświetlenia przedmioty umieszczone w jednakowej odległości od oka i na jednolitym tle nie będą wydawały się jednakowo odległe, ale czerwone będą wydawały się najbliższe, żółte – bardziej oddalone, a niebieskie – jeszcze bardziej. Również zmiany nasycenia w obrębie jednej barwy będą wpływały na postrzeganie odległości – dla barw czerwonej i żółtej (określonych jako plastycznie dodatnie) odległość będzie wydawała się wzrastać wraz ze zmniejszaniem jej nasycenia. W przypadku tonów zielonych i niebieskich (plastycznie ujemnych) efekt jest odwrotny – wraz ze wzrostem natężenia barwy przedmioty wydają się bardziej odległe.
Skala hipsometryczna Skala barw hipsometrycznych wykorzystuje właściwość wzroku ludzkiego, który obiekty o barwie czerwonej kojarzy jako bliższe, a o zimnych barwach jako dalsze. Zależnie od tradycji kraju i ukształtowania terenu oraz zwyczajów wydawcy map, stosuje się barwy bardziej intensywne lub stonowane.
Główne barwy na skali barw hipsometrycznych: ciemnozielone – wysokość poniżej poziomu morza – depresje;