zielone – wysokość od 0 do 200–300 m n.p.m. – niziny; żółte – od 200–300 do 500–1000 m n.p.m. – wyżyny i najniższe góry. Dla obszarów wyżej położonych stosuje się różną kolorystykę, np. barwy: czarny; beże przechodzące w brązy dla najwyższych obszarów; odcienie fioletu. Granice powyższe są raczej umowne i w zależności od przedstawianego na mapie obszaru, a nawet tradycji występującej w danym kraju, mogą się one znacznie różnić.
Metoda hipsometryczna została na szerszą skalę wykorzystana i rozpropagowana przez Eugeniusza Romera, który w 1908 roku wydał pierwszy na świecie atlas (Atlas geograficzny, wydawany później pod tytułem Mały atlas geograficzny), zawierający mapy hipsometryczne jako podstawowe.
Hipsometria i cieniowanie Niekiedy hipsometrię łączy się z cieniowaniem, zwolennikiem takiego rozwiązania jako bardziej oddającego plastyczność rzeźby był sam Peucker. Jednak część kartografów uważała to za niewłaściwe, uznając że cieniowanie zbyt mocno skupia uwagę użytkownika na szczegółach rzeźby. Eugeniusz Romer twierdził, że czysta hipsometria jest najodpowiedniejszą metodą graficzną do celów nauki geografii.
Zobacz też mapa batymetryczna metody przedstawiania rzeźby terenu na mapach Stanisław Majerski (geograf) – twórca pierwszej polskiej mapy hipsometrycznej
Przypisy
Hipsometryczna Kategoria:Topografia