oba skrytykowane za stylowa mieszaninę, niesamodzielność i brak pomysłów i wycofane przez kompozytora. Lata 40. to współpraca Larssona z radiem oraz komponowanie muzyki do filmów i sztuk teatralnych. Z okresu tego wyróżnia się kantata Förklädd gud oraz popularny marsz „Obligationsmarschen” (oba z 1940); ten ostatni adoptowany również przez norweski ruch oporu pt.: „Norge i rødt, hvitt og blått”. W okresie II wojny światowej Larsson napisał muzykę do ok. 20 filmów.
Po II wojnie światowej, wraz z kompozycją Musik för orkester rozpoczął się w twórczości Larssona okres dojrzałości muzycznej. W dziełach z tego okresu występuje zarówno element klasycyzujący jak i tendencje do ekspansji tonalnej. Z jego ówczesnego dorobku kompozytorskiego wymienić można takie utwory jak: Adagio na orkiestrę smyczkową (1960), 3 orkesterstycken (1960), Orkestervariationer (1962), Soluret och urnan (1966) i Lyrisk fantasi (1967).