Twórczość Język kompozytorski Larssona oscyluje pomiędzy północnym neoromantyzmem, neoklasycyzmem a bardziej eksperymentalnymi środkami wyrazu, mającymi korzenie w polifonii i dodekafonii. Pierwsze dzieła kompozytora powstały pod wpływem Jeana Sibeliusa. Podczas pobytu w Wiedniu zapoznał się on natomiast zarówno z osiągnięciami przedstawicieli dodekafonii (Alban Berg, Arnold Schönberg) jak i neoklasycyzmu (Paul Hindemith). Powstały w 1932 10 tvåstämmiga pianostycken jest pierwszym w szwedzkiej literaturze muzycznej utworem skomponowanym przy użyciu techniki dodekafonii. Jeszcze większe znaczenie ma sinfonietta na smyczki (1932), dzieło nieromantyczne i linearne, odznaczające się pewną cierpką agresywnością. Po tym utworze Larsson skomponował szereg różnych dzieł w cieplejszym i elegantszym stylu neoklasycznym: uwerturę koncertową (1934), koncert na saksofon i orkiestrę (1934), serenadę na orkiestrę smyczkową a przede wszystkim sonatinę nr 1; wszystkie one przyniosły mu rozgłos. Nieco mniej udane okazały się większe dzieła Larssona: symfonia nr 2 (1937) i opera Princessan av Cypern (1930–1937);