Na koniec sezonu doszły do półfinału w Auckland.
W kwietniu 1987 z Australijką Louise Field awansowała do półfinału w Tajwanie, a w czerwcu razem z Anne Minter do trzeciej rundy Wimbledonu. Pogromczyniami Cordwell i Minter okazały się najwyżej rozstawione Martina Navrátilova i Pam Shriver. W lutym 1988 razem z Richardson dotarła do finału w Wellington, gdzie tenisistki z Nowej Zelandii musiały uznać wyższość Patty Fendick i Jill Hetherington. Fendick w parze z Henricksson pokonały Cordwell i Richardson w finale w Tajwanie kilka tygodni później.
Cordwell u boku Dinky Van Rensburg zameldowała się w czerwcu w finale imprezy WTA w Eastbourne, był to jej piąty deblowy finał w karierze. Przegrały z Evą Pfaff i Elizabeth Smylie. Razem z Afrykanką doszła do trzeciej rundy Australian Open w 1989. W kwietniu tego samego roku wygrała swój drugi profesjonalny tytuł, czyniąc to w Kallang w parze ze Smylie. Z Singapuru przywiozła więc zarówno puchar singlowy, jak i deblowy. Na koniec roku notowana była na 18. miejscu w gronie deblistek świata, lokatę tę poprawiła o jedną pozycję w styczniu 1990 po osiągnięciu półfinału w Auckland razem z Evą Pfaff. W sezonie tym zagrała również w półfinale w Tokio (z Henricksson) i Schenectady (z Lindą Barnard). W kwietniu 1991 po raz ostatni wystąpiła w turniejowym ćwierćfinle.