– piętnasty i zarazem ostatni siogun z rodu Tokugawa posiadającego władzę w okresie Edo (1603–1868). Początkowo Yoshinobu miał na celu reformę kraju w ramach dotychczasowego systemu, w którym siogunat (bakufu) sprawował władzę nad daimyō (hanami)​. Jednak pod wpływem presji Zachodu na otwarcie zamkniętego przez 265 lat kraju oraz wewnętrznych konfliktów politycznych, zrzekł się władzy w 1867 roku, zwracając ją cesarzowi. Tym samym Japonia rozpoczęła proces szybkiej modernizacji i otwarcia na świat. Przemiana ta to restauracja Meiji.

Wczesne życie Urodził się w Edo, w rezydencji KoishikawaDaimyō z całego kraju byli zobowiązani utrzymywać w Edo swoje rezydencje. Było to związane z systemem sankin-kōtai polegającym na kontroli lokalnych władców., jako siódmy syn Nariakiego Tokugawy (1800–1860), daimyō domeny (hanu) Mito w prowincji Hitachi (ob. część prefektury Ibaraki). Byli oni jedną z trzech gałęzi klanu Tokugawa (Go-sanke, Tokugawa Go-sanke)Go-sanke → „trzy szanowne rodziny”, trzy gałęzie rodu Tokugawa, pochodzące od trzech synów Ieyasu Tokugawy: Yorifusy (Mito, 1603–1661), Yorinobu (Kii lub Kishū, 1602–1671), Yoshinao (Owari, 1601–1650). Określenia Go-sanke nie należy mylić z Go-sankyō → trzema wtórnymi gałęziami pochodzącymi od trzech synów Yoshimune Tokugawy (1684–1751).: Mito, Kii (Kishū), Owari.