Zindywidualizowana postać klęczącego Roberta, szata kardynalska a głównie mozaika na podłodze są pierwszą próbą perspektywicznego ujęcia przestrzeni a tym samym stanowią innowacyjność w technice malarskiej pojawiającej się po raz pierwszy w połowie XIV wieku w sztuce malarzy sieneńskich. Podobne ujęcie Martini wykorzystał w powstałych w tym samym czasie we freskach z dolnego kościoła w Asyżu pt. Sceny z życia św. Marcina.
W rzeczywistości koronacja Roberta przez Ludwika nigdy nie miała miejsca. Kanonizacja Ludwika była wynikiem starań młodszego brata, była podyktowana politycznymi pobudkami a zamówiony obraz miał usprawiedliwiać kontynuację władzy linii Andegawenów.
Panel osadzony był na predelli składającej się z czterech scen z życia św. Ludwika i z jednej sceny przedstawiającej cud po jego śmierci. Pierwsza scena przedstawia Akceptację urzędu biskupiego, następnie: Przyjęcie do zakonu franciszkanów i konsekracja na biskupa, Posługa wobec biednych i przyjęcie ich do własnego stołu, Śmierć Ludwika i złożenie go do trumny i Cud wskrzeszenia chłopca.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Obrazy w Museo Nazionale di Capodimonte w Neapolu Kategoria:Obrazy Simone Martini Kategoria:Święty Ludwik z Tuluzy na obrazach