Językiem tym, mimo że był potocznym językiem wszystkich warstw społecznych, rzadko posługiwali się pisarze bizantyńscy. Początkowo nie miał nawet własnej nazwy. Z czasem zaczęto go pogardliwie nazywać językiem ludu – demotykiem (dimotiki glòssa).
Językiem pisarzy była zasadniczo koine literacka (elliniki glòssa) spadkobierczyni języka klasycznego (dialektu attyckiego), wypracowana przez pokolenia pisarzy okresu klasycznego i hellenistycznego. Attycyści bizantyńscy zapatrzeni w najwspanialszy okres rozwoju literatury greckiej ugruntowali ją w poezji i w prozie, w twórczości naukowej i teologicznej. Uznana za język państwowy, zaakceptowany przez dwór cesarski i Kościół, stała się językiem warstw wykształconych, którego można się nauczyć jedynie w szkole. Jednocześnie uporczywe trzymanie się starych norm językowych zatrzymało rozwój koine literackiej czyniąc z niej język sztuczny.
W XII wieku patriarcha Mikołaj Muzalon kazał spalić przedstawiony mu Żywot świętej Paraskewy napisany w demotyku i polecił diakonowi Bazylikowi napisanie życiorysu jeszcze raz w „języku greckim”.