Kolejną właścicielką była Senden von Schweinitz, a w latach 1838–1945 rodzina Cottenetów. Przez ten czas pałac uległ rozbudowie (niektóre jego elementy posiadają cechy XIX-wiecznego klasycyzmu), w wyniku której zmieniono m.in. elewacje boczne, dodano tarasy oraz przekształcono otwory okienne. Powstały wówczas również: stajnia z powozownią, park z kaplicą (mauzoleum) rodziny von Cottenet, fontanna, kordegarda czy młyn wodny. Na ścianie szczytowej stajni umieszczono herb rodziny von Cottenet. W 1933 r. rezydencja została przejęta na szkołę sportową Hitlerjugend, a następnie stała się własnością nazistów. Zaraz po zakończeniu II wojny światowej pałac wraz z zabudowaniami został ogołocony z wyposażenia i częściowo zniszczony.
Po przejęciu obiektu przez Skarb Państwa i zabezpieczeniu, w budynku otwarto ośrodek szkoleniowo-kolonijny Rejonu Dróg Publicznych. Kolejna modernizacja miała miejsce w latach 50. XX wieku i miała na celu dostosowanie budynku do nowych funkcji poprzez instalację wody bieżącej, centralnego ogrzewania i przebudowę układu wnętrz.