Do jego zadań należało organizowanie partyzanckich oddziałów dywersyjnych, przerzucanych na tyły frontu sowiecko-polskiego.

Wstąpił do Razwiedupra Armii Czerwonej. W styczniu 1921 został skierowany do Berlina, gdzie pełnił funkcję zastępcy rezydenta wywiadu wojskowego. Od 1922 prowadził nielegalną działalność wywiadowczą w Bułgarii, zaś od 1923 we Francji. W lutym 1924 został rezydentem Razwiedupra w Warszawie. Następnie powrócił do Niemiec, gdzie na początku lat 30. aresztowano go. Udało mu się zbiec z więzienia, po czym przedostał się do ZSRR. Od 1931 służył w Oddziale Specjalnym OGPU, stając wkrótce na jego czele. Od 1932 kierował Białomorsko-Bałtyckim Zarządem Łagrów. Jednocześnie w 1933 objął funkcję zastępcy szefa GUŁAGu. Po ukończeniu budowy Kanału Białomorsko-Bałtyckiego został szefem Dmitłagu. W 1935 awansował do stopnia starszego majora bezpieczeństwa państwowego.

Odznaczony Orderem Lenina i Orderem Czerwonego Sztandaru.

W okresie „wielkiej czystki” 9 maja 1937 został aresztowany przez NKWD, jako współpracownik Gienricha Jagody. 14 sierpnia 1937 skazany przez Kolegium Specjalne NKWD na śmierć z zarzutu o „udział w kontrrewolucyjnym spisku w organach NKWD”, stracony tego samego dnia.