W 1898 r. rząd Holenderskich Indii Wschodnich założył nową szkołę zwaną STOVIA (School tot Opleiding van Inlandsche Artsen), w której kształcili się lekarze medycyny. Warunkiem rozpoczęcia w niej nauki było posiadanie dyplomu szkoły średniej. Z racji tego, że nauka trwała dziewięć lat program edukacyjny balansował pomiędzy szkołą średnią i wyższą. Wielu z jej późniejszych absolwentów odegrało ważne role w narodowym ruchu niepodległościowym Indonezji oraz przyczyniło się do rozwoju edukacji medycznej w tym kraju.
W 1924 r. rząd kolonialny postanowił otworzyć nową uczelnię – Rechts Hogeschool (RHS), która kształciła cywilnych urzędników. Później przekształcono ją w wydział prawa. W 1927 r. STOVIA została przemianowana na GHS (Geneeskundige Hogeschool), a jej status zmieniono, dzięki czemu stała się w pełni uczelnią wyższą. Wielu jej absolwentów przyczyniło się później do powstania Uniwersytetu Indonezyjskiego.