podjął walkę partyzancką na Ukrainie. Obszar jego działań obejmował okręgi białocerkiewny, berdyczowski i umański. Prowadził ją do 1925 r., kiedy ostatecznie przeszedł do Polski. Emigracyjne władze ukraińskie mianowały go pułkownikiem. Iwan Trejko zamieszkał we wsi Samostriły na Równieńszczyźnie, gdzie utworzył komitet pomocy emigrantom z Ukrainy. W latach 30. zaangażował się w działalność ruchu hetmańskiego.
Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 r., nawiązał kontakt na początku sierpnia tego roku w okupowanym Równem z atamanem Tarasem Borowciem ps. „Taras Bulba”, podporządkowując mu hetmańców. W 1942 r. w Chełmie został aresztowany przez Gestapo. Wyszedł na wolność dzięki pomocy byłych wojskowych Armii Czynnej URL, współpracujących z Niemcami. W 1943 r. służył jako konsultant wojskowy w oddziale administracyjno-szkoleniowym sztabu Poleskiej Siczy. Po jej rozbiciu przez Ukraińskiej Armii Powstańczej w sierpniu tego roku, przeszedł do UPA. Przyjął pseudonimy „Nemo” i „Dybow”. Stanął na czele wydziału wywiadowczego sztabu Okręgu Wojskowego „Zahrawa”. Szkolił kadry Służby Bezpieki UPA. Na pocz. lipca 1944 r. został szefem wydziału wywiadowczego sztabu Okręgu Wojskowego „Tiutiunnyk” UPA-Północ, zaś w sierpniu tego roku zastępcą szefa sztabu i jednocześnie szefem wywiadu UPA-Północ.