Jako wynagrodzenie za okazaną pomoc, Rajmund przekazał Genueńczykom przywileje handlowe i trzecią część miastaCaffaro, s. 71..

To pierwsze niepowodzenie ani trochę nie zniechęciło hrabiego Tuluzy. Jakiś czas spędził w Tortosie i z końcem roku 1103 zebrał wojska i ponownie ruszył pod Trypolis, tym razem o wiele lepiej przygotowany i gotowy na prowadzenie długotrwałego oblężenia. Głównym przygotowaniem, jakie Rajmund podjął przed kolejną próbą zdobycia Trypolisu, było pozyskanie pomocy Bizantyńczyków. Od początku I wyprawy krzyżowej, Rajmund pozostawał w dobrych stosunkach z cesarzem Aleksym I i teraz postanowił to wykorzystać. Bizancjum znajdowało się obecnie w stanie wojny z Księstwem Antiochii, którego regent, Tankred de Hauteville, był do Rajmunda wrogo nastawiony z powodu spięć wywołanych pretensjami hrabiego Tuluzy względem Antiochii. Antiocheńczycy usiłowali zdobyć Laodyceę, port grecki i najdalej wysunięty na wschód przyczółek bizantyński. Rajmund przeprowadził na granicach księstwa drobne dywersje tymczasowo odwracając uwagę Tankreda od Laodycei. W rewanżu, Bizantyńczycy obiecali dopomóc mu w zdobyciu Trypolisu. Krzyżowcy rozłożyli się obozem pod murami twierdzy i rozpoczęli właściwą część oblężeniaAlbert z Akwizgranu, IX, 32, s. 510;