Krytykowano jego technikę malarską: zbyt płaską perspektywę, zbyt bliską odległość pomiędzy katem a skazańcami, co tworzyło nierealistyczną scenę. Według Richarda Schickela technika Goi nie ma tu znaczenia i odchodzi na drugi plan, gdy na pierwszy stawia się na siłę oddziaływania sceny na widzaConnell, Evan S. Francisco Goya: A Life. New York: Counterpoint, 2004. , s. 158–159.. Zastosowane przez Goyę malarskie środki wyrazu stawiają go wśród prekursorów romantyzmu w malarstwie.
Scena rozstrzeliwania przepełniona jest elementami symbolicznymi nawiązującymi do ikonografii katolickiej. Najważniejszą postacią jest mężczyzna w białej koszuli z uniesionymi ramionami. Jego postać oświetlona jest kwadratowym lampionem. Tego typu źródło światła było powszechnie stosowane przez barokowych artystów i caravaggionistów. W ikonografii służyło jako metafora dla obecności Boga lub było związane z religijnymi elementami wiary. Mężczyzna z ramionami w górze nawiązuje do postaci Chrystusa ukrzyżowanego. Na jego prawej dłoni widać stygmaty. Według historyka sztuki Freda Lichta cud, któremu towarzyszyło światło w scenie rozstrzelania nie miał miejsca. Jest ono jedynie źródłem oświetlającym cel dla plutonu egzekucyjnego, a dla widza jedynie możliwością ujrzenia bezmyślnej przemocy.