Decyzja o zmianie silnika spotęgowała późniejsze problemy z samolotem - smukły kadłub swifta został zaprojektowany z myślą o silniku rzędowym, duża powierzchnia czołowa gwiazdowego bardzo popsuła aerodynamiczne kształty maszyny.
Aby zapewnić odpowiednią szybkość maszynie, zaprojektowano cienki płat o prostokątnym obrysie, brak doświadczenia w tego typu konstrukcjach zaowocował potrzebą wzmocnienia płatowca. Skrzydła połączone były z masywnymi owiewkami chroniącymi koła stałego podwozia dwoma dużymi zastrzałami - był to ostatni myśliwiec Armii ze stałym podwoziem i z zewnętrznie usztywnionymi (nie wolnonośnymi) skrzydłami.
Od USAAC samolot otrzymał oznaczenie XP-934, Armia dostarczyła także silnik samolotu i całe wyposażenie wojskowe. Samolot został zaprojektowany jako prywatna inicjatywa firmy i został przekazany Armii na zasadzie umowy użyczenia (bailment contract).
Próby Prototyp do swojego pierwszego lotu wzbił się w lipcu 1932 roku. Gwiazdowy silnik o dużej powierzchni czołowej i zastrzały zwiększały opory aerodynamiczne samolotu i jego osiągi zostały określone jako niezadowalające, jako że odbiegały od charakterystyk latającego już P-26.