W broszurach na temat samolotu Curtiss obiecywał, że może on osiągać nawet 260 mil na godzinę, w rzeczywistości jego prędkość maksymalna wynosiła jedynie 215 mil na godzinę, był wolniejszy nie tylko od boeinga P-26 z którym konkurował, ale nawet od wcześniejszego dwupłatowca Curtiss XP-6F. Podstawowym problemem powodującym niskie osiągi maszyny była jej nadmierna masa - masa własna swifta wynosiła 3334 funty (1512 kg) - P-26 był o jedną trzecią lżejszy (961 kg). XP-31 był tylko o 100 kilogramów lżejszy od znacznie większego A-8 na którego konstrukcji był wzorowany. Kolejną wadą samolotu był bardzo mały zasięg rzędu 600 kilometrów.
W miesiąc po pierwszym locie, inżynierowie wytwórni wymienili silnik gwiazdowy na rzędową jednostkę Curtiss G1V-1570 F Conqueror, zmniejszając tym samym opór czołowy samolotu. Zmiana silnika poprawiła prędkość maksymalną samolotu (Swift mógł maksymalnie lecieć z prędkością rzędu 346 km/h), ale nie jego ogólną charakterystykę która była określana jako „zbyt ciężka” („overweight”).