Twórczość hagiograficzną kontynuowali w VI wieku w Bizancjum przede wszystkim mnisi. Najwybitniejszym hagiografem tej epoki był niewątpliwie Cyryl ze Scytopolis w Galilei (ok. 524 – po 599), mnich w Ławrze świętego Eutymiusza na pustyni judejskiej. W latach 554–556 napisał cztery główne życiorysy świętych mnichów: swego mistrza świętego Saby oraz świętych Eutymiusza, Jana Hezychasty i Kyriaka. Życiem Ojców Pustyni pasjonował się również Jan Moschos (ok. 550–619) pochodzący z Damaszku. W licznych podróżach głównie z lat 568–578 gruntownie poznał środowisko ascetów palestyńskich, egipskich i syryjskich i opisał ich w Łące, zbiorze pouczających sentencji, opowieści i przysłów, zawierającym też życiorysy mnichów.
Poeci Poezja języka greckiego na przestrzeni od IV do VI wieku uległa znacznym zmianom. Przede wszystkim w wyniku ewolucji języka greckiego zanikł iloczas zgłosek długich i krótkich. Czas wymowy wszystkich samogłosek wyrównał się, a akcent iloczasowy przekształcił się w wydechowy (ekspiratoryczny) (taki jak we współczesnej polszczyźnie). W rezultacie utraciły racje bytu dotychczasowe schematy wersyfikacyjne. Stopniowo zastąpiły je systemy oparte na rytmie wiersza i akcencie. W wersyfikacji istotna odtąd stała się liczba zgłosek i akcent końcowy wersu.