Masakra w Błoniu (1939) – zbrodnia wojenna popełniona przez Niemców podczas kampanii wrześniowej 1939 roku.
W nocy z 18 na 19 września 1939 naczelny kapelmistrz pułku „Leibstandarte SS Adolf Hitler” polecił rozstrzelać w Błoniu około 50 osób (w większości Żydów). Mimo całkowicie bezprawnego charakteru tej egzekucji, sprawca pozostał bezkarny.
Przebieg masakry 13 września 1939 oddziały niemieckie wkroczyły do Błonia. Na terenie miejscowej fabryki zapałek okupanci zorganizowali przyfrontowy skład zaopatrzenia, nadzorowany przez służby tyłowe SS. Do pracy przy obsłudze bazy Niemcy zmusili kilkuset polskich i żydowskich mężczyzn z Błonia. Przymusowi robotnicy byli traktowani w sposób brutalny, na terenie fabryki często miały także miejsce doraźne egzekucje.
Do największej zbrodni doszło w nocy z 18 na 19 września 1939. Naczelny kapelmistrz pułku 1 Dywizja Pancerna SS „Leibstandarte SS Adolf Hitler”, Hermann Müller-John, polecił wówczas rozstrzelać około 50 więźniów cywilnych. Część źródeł podaje, że wszystkie ofiary były pochodzenia żydowskiego. Z relacji Rajli Sapot wynika natomiast, że esesmani rozstrzelali wówczas 40 Żydów oraz „pewną liczbę” Polaków.
Polski Czerwony Krzyż oraz żydowskie Bractwo Pogrzebowe pochowały zamordowanych we wspólnej zbiorowej mogile.