Jazid dążył do anulowania reform zrównujących prawa niearabskich muzułmanów z Arabami, które wprowadził jego poprzednik, były one bowiem rujnujące dla skarbu państwa. Stąd w Al-Andalus, Sindhie, Chorasanie i Afryce Północnej próbowano na powrót wprowadzić dżizję w stosunku do niearabskich muzułmanów, co jednak często kończyło się fiaskiem. W Chorasanie nowa polityka zaprowadzona przez Sa'ida Ibn Amra al-Harasziego doprowadziła do wybuchu walk, które trwały przez następne dwadzieścia lat, przyczyniając się walnie do upadku Umajjadów. W Północnej Afryce namiestnik Jazid Ibn Abi Muslim został zamordowany niemal natychmiast po pierwszych próbach wprowadzenia nowych rozwiązań, co było wstępem do wielkiej rewolty, która ogarnęła ten region za następcy Jazida, Hiszama (724 - 743).
Jazid powrócił do tradycyjnej umajjadzkiej polityki ekspansji, zarzuconej przez Umara. Za jego rządów wszczęto kampanie przeciwko Frankom w Galii i na Sardynii, Bizantyńczykom na Sycylii i w Anatolii oraz Chazarom na Zakaukaziu i Turkom w Mawarannahrze.