Ostatecznie zdecydował się jednak ściągnąć do swojej drużyny Zeladę, dzięki czemu Ferrero pozostał w Central i w sezonie Nacional 1980 zdobył z nim tytuł mistrza kraju, będąc podstawowym golkiperem swojego zespołu.
Na początku 1981 roku Ferrero został piłkarzem meksykańskiego zespołu Cruz Azul z siedzibą w stołecznym mieście Meksyk, dokąd przybył jako następca swojego rodaka, uznawanego za klubową legendę Miguela Marína. W meksykańskiej Primera División zadebiutował 11 stycznia 1981 w zremisowanej 1:1 konfrontacji z Tolucą i z miejsca wywalczył sobie niepodważalne miejsce między słupkami, zostając czołowym golkiperem ligi. Już w swoim premierowym sezonie w Meksyku – 1980/1981 – zdobył z prowadzoną przez trenera Ignacio Trellesa ekipą Cruz Azul wicemistrzostwo kraju. Po niemal trzech latach spędzonych w tym klubie powrócił do ojczyzny, podpisując umowę z Ferro Carril Oeste ze stołecznego Buenos Aires. Tam podczas rozgrywek Nacional 1984 zanotował swoje drugie w karierze mistrzostwo Argentyny, a niedługo potem na krótko odszedł do Instituto de Córdoba. W późniejszym czasie reprezentował jeszcze barwy hiszpańskiego Racingu Santander i Argentino de Rosario, gdzie zakończył swoją piłkarską karierę.