Problemem bywa odróżnianie wizerunków Anat od Astarte, ponieważ ta również nosiła koronę atef i często trzymała broń.
W Ugarit
thumb|240px|Tabliczka terakotowa zapisana pismem klinowym w języku ugaryckim z tekstem mitologicznym z Cyklu Baala; ok. 1400–1200 p.n.e.; znaleziona w trakcie wykopalisk na akropolu w Ras Szamra (Ugarit); obecnie w zbiorach Luwru (nr inwent. AO 16636)
Ugaryckie teksty mitologiczne przedstawiają boginię Anat jako młodą, porywczą wojowniczkę i łowczynię, która świadomie odrzuciła rolę żony i matki, by móc spełniać się w typowo męskich zajęciach, takich jak walka i polowania. Jako wojowniczka, przy użyciu takich broni jak łuk i miecz, pokonuje ona zarówno ludzkich jak i nadnaturalnych wrogów, a jeden z zachowanych tekstów opisuje nawet, jak Anat radośnie brodzi zanurzona po uda we krwi pokonanych wojowników.
W Cyklu Baala, zwanym też Cyklem Baala i Anat, wspiera ona swego brata Baala, dążącego do posiadania pałacu i objęcia władzy królewskiej. Baal pokonał swojego ojca Ela, mimo że ojca bogów wspierał usynowiony przez niego bóg morza Jam. Anat na cześć zwycięstwa brata wydała ucztę, w czasie której wszczęła rzeź. Szybko jednak się uspokoiła.