Działalność dyplomatyczna faraona spowodowała przedostanie się do Egiptu kultów syro-palestyńskich takich bóst, jak Anat, Astarte, Baal, Hauron, Ketesz, Reszef itd. Kilka z nich (np. Anat i Baal) wzięto pod sztandary armii króla i wysyłano na wyprawy wojenne do Azji. Ich wizerunek został dopasowany do kanonów ikonografii egipskiej przy jednoczesnym zostawieniu niektórych cech rodzimych. Anat z czasem zaczęto czcić jako boginię wojny.

Zgodnie z tradycją egipską, według której władca określany był synem boga, faraonowie mianowali siebie synami Anat, przyjętych do wierzeń egipskich. O największym czcicielu Anat wśród faraonów, Ramzesie II, mówiono, że „śsie” boginię wojny Anat. W grupie posągów z wizerunkiem króla Anat określona została jego matką. Faraon nazywał siebie „ulubieńcem Anat”, swą córkę, którą później poślubił – „Córką Anat” (Bint-Anat), miecz – „Anat zwycięża”, ulubionego psa – „Anat chroni”, a konia – „Anat jest zadowolona”. Seti I nazywał swoją ulubioną drużynę rydwanów „Anat jest zadowolona”, a Ramzes III wybrał Anat wraz z Astarte na swoje „tarcze” rydwanowe.