Anat była jednym z kilku syryjskich i północno-zachodnich bóstw semickich czczonych przez wojowników-faraonów z XVI dynastii. Często wiązano ją z boginią Astarte. W rywalizacji Horusa i Seta boginie te pojawiają się jako córki Ra i są sprzymierzeńcami Seta utożsamianego z semickim bogiem Hadadem. Na papirusie okresu Średniego Państwa zachowały się imiona teoforyczne jeńców syryjskich, które zawierają imię Anat. Brak jednoznacznych odpowiedzi na pytanie, czy ówcześni Egipcjanie pozwalali im jawnie czcić swoje rodzime bóstwo, czy jednak musieli się z tym kryć, zważając na przeświadczenie Egipcjan o wyższości swojej religii nad azjatycką.
Za XVIII dynastii, gdy Egipt umocnił swoją pozycję w Azji, w społeczeńśtwie egipskim stało się modne przyjmowanie elementów tradycji i wierzeń azjatyckich. Sprzyjały temu kontakty handlowe i napływ obcej kulturowo ludności wskutek licznych wojen. Jeńcy syryjscy byli osadzani jako niewolnicy w świątyniach lub zatrudniani jako służba domowa. Dobrowolni imigranci (najemnicy, rzemieślnicy, kupcy) z czasem zdobywali wysokie pozycje na dworze. Swoje wierzenia i kulty odprawiali w nowo wznoszonych świątyniach. Na dworze Amenhotepa III panowała już duża tolerancja religijna.