Po ukończeniu studiów rozpoczęła prace związane z odrodzeniem tkactwa ludowego w Sokółce i Janowie Podlaskim, zbierała doświadczenie, które postanowiła wykorzystać tworząc przy tworzeniu tkanin artystycznych. W 1934 uczestniczyła na zlecenie Katedry Etnografii Uniwersytetu Wileńskiego w reaktywacji ośrodka tworzącego dywany grodzieńskie z użyciem tkaniny dwuosnowowej. Od 1935 kierowała kursami farbiarstwa roślinnego w Muzeum Rzemiosł i Sztuki Stosowanej i w Szkole Przemysłu we Lwowie.
Podczas II wojny światowej prowadziła warsztat tkacki w Zalesiu Górnym, gdzie mieszkała razem ze swoją wieloletnią przyjaciółką, również artystką Zofią Baudouin de CourtenayM. Stopa, „Eleonora Plutyńska. Wielka dama polskiej tkaniny”, Marginesy, Warszawa 2025..
Od 1945 współpracowała z Wydziałem Wytwórczości Ministerstwa Przemysłu Lekkiego oraz z Biurem Nadzoru Estetyki Produkcji, równocześnie ponownie nawiązała współpracę z tkaczkami z okolic BiałegostokuMartyna Tochwin, Niedoścignione tkaniny Eleonory, Poranny.pl 9 kwietnia 2007.
W 1946 została zastępcą profesora i wykładowcą w Katedrze Tkaniny Artystycznej Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie i pełniła tę funkcję do 1961.