Średnie zagęszczenie punktami nie powinno być mniejsze niż 1 punkt na 20 ha dla terenów zurbanizowanych i 120 ha dla terenów rolnych i leśnych.
Punkty szczegółowej poziomej osnowy geodezyjnej zakładało się w sieciach, wykorzystując obserwacje statycznych pomiarów satelitarnych GNSS, pomiarów wykonywanych w ramach systemu ASG-EUPOS oraz klasycznych pomiarów metodą poligonizacji i wcięć. Punkty powinny były mieć wyznaczone wysokości z dokładnością ≤ 0,05 m. Znaki geodezyjne w terenach zurbanizowanych stabilizuje się jednopoziomowo (znaki z plastiku, metalu lub innego materiału, po ich połączeniu z podłożem), a na terenach rolnych i leśnych dopuszczało się stabilizację dwupoziomową, z zastosowaniem słupa betonowego nie krótszego niż 0,70 m wraz z betonową płytką.
Pomiarowa osnowa pozioma Dla wykonania konkretnych prac geodezyjnych, jako zagęszczenie osnowy szczegółowej, mogła być zakładana osnowa pomiarowa, której błąd położenia punktów względem osnów wyższych klas po wyrównaniu nie powinien był przekraczać 0,10 m.