Punkty podstawowej poziomej osnowy geodezyjnej stabilizowało się na litej skale, na słupach ze stopą fundamentową posadowioną poniżej poziomu przemarzania gruntu lub na elementach konstrukcyjnych trwałych budowli, pod warunkiem stabilności ich położenia ≤ 0,005 m.
Szczegółowa osnowa pozioma thumb|Przykładowy opis topograficzny punktu szczegółowej poziomej osnowy geodezyjnej (dawnej III klasy) Szczegółową poziomą osnowę geodezyjną stanowił zbiór punktów będących rozwinięciem podstawowej osnowy poziomej, służących do nawiązywania osnów pomiarowych i wykonywania szczegółowych pomiarów geodezyjnych.
Szczegółową poziomą osnowę geodezyjną tworzyły: punkty osnowy poziomej dawnej II klasydawnej klasy, czyli zgodnej z instrukcją techniczną G-1, która obowiązywała do 2012 roku (których średni błąd położenia względem punktów nawiązania po wyrównaniu mp ≤ 0,05 m), punkty osnowy poziomej dawnej III klasy (których średni błąd położenia względem punktów nawiązania po wyrównaniu mp ≤ 0,10 m) nowo zakładane punkty, których średni błąd położenia względem punktów nawiązania po wyrównaniu jest ≤ 0,07 m.