15 listopada 1770 r. wyspę odwiedziły dwa hiszpańskie statki, San Lorenzo oraz Santa Rosalia, wysłane tam przez wicekróla Peru, Manuela de Amata. Wyprawą dowodził Felipe González de Ahedo, który spędził na niej pięć dni, dokonując dokładnych pomiarów wybrzeża. Wyspę nazwano Isla de San Carlos i wzięto w posiadanie w imieniu króla Karola III Hiszpańskiego. Na trzech niewielkich wzgórzach ceremonialnie ustawiono trzy drewniane krzyże. Żeglarze donosili o stojących na wybrzeżu posągach i w dużej mierze nieuprawnej ziemi.
Kiedy cztery lata później, w 1774 r. na wyspę dotarł brytyjski odkrywca James Cook posągi były zaniedbane, a część z nich uszkodzona lub przewrócona. Nie znaleziono też żadnego z trzech krzyży, a botanik Cooka opisał ziemię jako „ubogą”. Towarzyszący ekspedycji rysownik przywiózł do Europy pierwsze dokładne rysunki posągów.
W 1786 r. francuski badacz Jean-François de La Pérouse wykonał pierwszą szczegółową mapę wyspy, a populację jej mieszkańców oszacował na kilka tysięcy.
W pierwszej połowie XIX wieku statki wiele razy