Szubienica w Poznaniu – narzędzie wykonywania kary śmierci poprzez powieszenie, zlokalizowane w Poznaniu.
Historia Pierwsza szubienica w Poznaniu stała w XIV lub XV wieku (pierwsza wzmianka – 1403) na łąkach nadwarciańskich, w pobliżu kościoła dominikańskiego. W XV wieku obiekt przeniesiono z uwagi na częste powodzie i podtopienia, które uniemożliwiały korzystanie z urządzenia przez długie okresy. Nową, drewnianą szubienicę wzniesiono około dwa kilometry na południe od Bramy Wrocławskiej, na Wildzie, przy drodze mosińskiej (obecna ul. Dolna Wilda między Krzyżową i Chłapowskiego). Rozebrano ją w XVI wieku, kiedy to decyzją magistratu postanowiono wznieść kolejną. W 1543 miał na niej zawisnąć pierwszy skazaniec – Tomasz z Sarnowa, któremu karę zamieniono na ścięcie. Na szubienicy tej często ginęły w XVI wieku osoby skazane za czary i magię, co było owocem szeroko zakrojonej przez kler i świeckich akcji zwalczania kultu szatana. Zdarzały się też przypadki palenia osób na stosie, ćwiartowania i ścinania przy szubienicy (zwłoki wystawiano potem często na widok publiczny na kilka dni).