266px|thumb|Podział administracyjny Kościoła greckokatolickiego w Polsce w 1772 roku thumb|250px|Cerkiew św. Mikołaja w Brześciu pełniąca rolę drugiej katedry w diecezji włodzimiersko-brzeskiej. thumb|250px|Pałac biskupi (Єпископський замочок) we Włodzimierzu. thumb|250px|Cerkiew w Nowogródku (współcześnie sobór św. św. Borysa i Gleba), wcześniej główna cerkiew nowogródzkiego klasztoru bazylianów, gdzie w l. 1797-1810 rezydowali uniccy biskupi brzescy. thumb|250px|Monaster Zaśnięcia Matki Bożej w Żyrowiczach, w l. 1810-1828 rezydencja unickich biskupów brzeskich. Diecezja włodzimiersko-brzeska – eparchia Kościoła unickiego, powstała w 1596 r. w wyniku unii brzeskiej, przestała istnieć w następstwie rozbiorów Rzeczypospolitej; na krótko reaktywowana jako diecezja brzeska Kościoła greckounickiego w Imperium Rosyjskim (1798–1828).
Diecezja włodzimiersko-brzeska w Rzeczypospolitej Geneza Unicka diecezja włodzimiersko-brzeska powstała wraz z przyjęciem unii brzeskiej przez biskupa Hipacego Pocieja, jednego z głównych zwolenników zjednoczenia Kościoła wschodniego i zachodniego. Wraz z władyką katolicyzm i zwierzchnictwo papieża przyjęła wówczas formalnie dotychczasowa prawosławna eparchia włodzimiersko-brzeska.