Organizacją diecezji zajął się dotychczasowy koadiutor pińsko-turowski Jozafat Bułhak, zatwierdzony na stanowisku biskupa w Brześciu 8 stycznia 1798 r. przez nuncjusza apostolskiego Laurentiusa Littę. Bp Bułhak podzielił eparchię na 2 oficjalaty (Nowogródek, Pińsk), te zaś na dekanaty. W 1808 r. utworzył kapitułę katedralną z 6 prałaturami (archiprezbiter, archidiakon, scholastyk, kustosz, kantor, kanclerz), 13 kanonikatami gremialnymi i 4 honorowymi. Seminarium duchowne w Ławryszewie uposażone zostało dobrami klasztorów bazyliańskich w Ławryszewie i Nowym Dworze oraz państwową subwencją w wysokości 2000 rubli rocznie.

W 1804 r. diecezja brzeska liczyła 802 parafie, 36 klasztorów męskich, 5 żeńskich, 930 kapłanów diecezjalnych, 358 zakonników, 36 zakonnic i 748 513 wiernych (bez dzieci).

Lata 1807–1828 Pokój w Tylży (1807) oddawał pod władzę Rosji obwód białostocki wraz unitami diecezji supraskiej. Cesarz Aleksander I dokonał wówczas nowego podziału Kościoła greckounickiego: odłączył z diecezji brzeskiej 300 parafii położonych w guberniach kurlandzkiej, wileńskiej i częściowo mińskiej i podporządkował je metropolitalnej diecezji litewskiej z siedzibą w Wilnie, natomiast do diecezji brzeskiej włączył prawie całe terytorium zlikwidowanej w 1809 r.