Diecezja brzeska w Imperium Rosyjskim Lata 1797–1807 Unicka diecezja brzeska została reaktywowana przez cesarza Pawła I ukazem z 28 kwietnia 1797 r. Obok archidiecezji połockiej i reaktywowanej diecezji łucko-ostrogskiej tworzyła ona struktury reorganizowanego przez władze carskie Kościoła greckounickiego. Terytorium diecezji znajdowało się w granicach guberni grodzieńskiej, kurlandzkiej, mińskiej i wileńskiej, czyli obejmowało obszary należące do uprzednio zlikwidowanych eparchii unickich: włodzimiersko-brzeskiej, pińsko-turowskiej i metropolitalnej archidiecezji kijowsko-wileńskiej. Do nowego biskupstwa brzeskiego nie weszła część włodzimierska włączona do diecezji łucko-ostrogskiej. Biskupem brzeskim został Arseniusz Główniewski, od 1791 r. biskup koadiutor włodzimiersko-brzeski. Decyzjom tym sankcję kanoniczną nadał papież Pius VI bullą Maximis undique pressi z 15 listopada 1798 r.
Diecezja liczyła 817 parafii, funkcjonowało w niej 13 klasztorów bazyliańskich, rezydencją biskupią został monaster Zaśnięcia Matki Bożej w Żyrowiczach (do 1810 r. biskup rezydował w Nowogródku). Uposażenie roczne biskupstwa wynosiło 6000 rubli.