Powiat tarnowski (niem. Politische Bezirk Tarnow) – jednostka podziału administracyjnego I stopnia w Królestwie Galicji i Lodomerii, kraju koronnym Austro-Węgier, istniejąca w latach 1867–1918. Siedzibą powiatu był Tarnów. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości powiat tarnowski wszedł w skład województwa krakowskiego.
Położenie Powiat tarnowski znajdował się w zachodniej części Królestwa Galicji i Lodomerii, w regionie historycznej Małopolski. Przed rozbiorami był to obszar woj. sandomierskiego. Sąsiadował z powiatem dąbrowskim (od północy), z powiatem pilzneńskim (od wschodu), z powiatem jasielskim (południowego wschodu), z powiatem gorlickim (od południa), z powiatem grybowskim (od południowego zachodu) i z powiatem brzeskim (od północnego zachodu). Obecnie obszar tego powiatu leży w granicach woj. małopolskiego i woj. podkarpackiego, większa część w powiecie tarnowskim.
Historia Po I rozbiorze Polski Tarnów stał się ośrodkiem administracyjnym w 1775 roku, kiedy powstał dystrykt tarnowski w cyrkule pilzneńskim, w latach 1782–1850, kiedy administracja państwowa Galicji miała charakter dwustopniowy istniał cyrkuł tarnowski.