Ausdruckstanz został na nowo „odkryty” dopiero w latach 60., kiedy to zainspirował artystów pokolenia Piny Bausch do wypracowania nowej formy wyrazu znanej dziś jako teatr tańca (niem. Tanztheater).
Przedstawiciele Jako pierwszy swój udział w tworzeniu tego stylu miał Émile Jaques-Dalcroze. Był on twórcą rytmiki, czyli inaczej systemu wychowania muzycznego. Zauważył on zależność między ekspresją ruchu a eskalacją dźwięku. Uważał, że każdy tancerz powinien wyrażać uczucia poprzez ruchy ciała. Założeniem ekspresjonizmu było jak największe wyrażanie siebie oraz swoich emocji. Zwrócono uwagę na inscenizacje.
Jednym z przedstawicieli kierunku tańca w tym okresie był choreograf Rudolf Laban, który stworzył teorię ruchu, choreologię oraz kinetografię. Podzielił on je na trzy typy: naprężenie, pchniecie i wymach, oraz wyodrębnił trzy podstawowe składniki ruchu: czas (rytm i tempo), energię (siłę produkowaną przez mięśnie) i przestrzeń (obszar, w obrębie którego porusza się tancerz). Oprócz tego, zwrócił uwagę na emocje, które stanowiły kluczową cześć w procesie zrozumienia swojego ciała w ruchu.