W 1860 dobudowano w pierzei trzy sklepienia, a w ich wnętrzu postawiono kamienne schody, by umożliwić zwiedzającym podziwianie podwórza ze studnią.
W czasach napoleońskich Prowincji Iliryjskich działał w klasztorze szpital wojskowy, później zaś Austria utworzyła w nim sanatorium dla swoich oficerów marynarki.
Rozwój lecznictwa W 1818 w Ratyzbonie wydano książkę ówczesnych podróżników Heinricha Hoppego i Friedericha Hornschuha, w której zachwycali się tutejszą bogatą przyrodą i subtropikalną ankaranską roślinnością. Wtedy rozpowszechnił się pogląd, że tutejszy klimat jest odpowiedni dla terapeutycznego leczenia chorób płuc i kości za pomocą słońca i morza. Dlatego działalność lecznicza stała się bardzo intensywna na obszarze Ankaranu (od rozpadu Prowincji Iliryjskich do wybuchu I wojny światowej). Powstały też na tym terenie sanatoria gruźlicze (dzisiejsze koszary słoweńskiej marynarki wojennej i okoliczne budynki), a w 1909 dziecięce sanatorium nadmorskie dla dzieci z gruźlicą kości.