Dżuma, która szalała po Istrii w latach 1630/31, drastycznie zdziesiątkowała mieszkańców w miejscowości (jak na całej Istrii), co spowodowało wyjazd mnichów z klasztoru (ostatni opuścił go w 1641). Od tych czasów klasztor działał jako letnia rezydencja zakonu benedyktyńskiego. Z zapisków koperskiego biskupa Zenona z 1661 wiemy też, że żalił się on na niemoralne prowadzenie się mnichów.
Likwidacja klasztoru Klasztor św. Mikołaja funkcjonował całe 5 wieków, tak, że w czasie od XIV do XVIII w. stał się niewielkim skarbcem dzieł sztuki. Większą część tego skarbca tajemniczo zniknęła bez śladu, kiedy w 1774 Republika Wenecka porzuciła klasztor. W tym samym roku kupiła go wraz z całą posesją koperska rodzina szlachecka Madonizza i zmieniła go w swoją letnią rezydencję. Studnię, która znajduje się na zewnętrznym tarasie, wybudowali w 1835 Bonifazio z Piranu i Dominik z Kortów nad Izolą.