Od 1941 zaangażował się w konspiracyjną działalność Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, gdzie wykładał na tajnych kompletach.

Po zakończeniu wojny nadal pełnił funkcję wicedyrektora, a następnie dyrektora ursynowskiego Państwowego Liceum Ogrodniczego. Równocześnie studiował na Wydziale Ogrodniczym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, naukę ukończył w 1946 i pozostał na uczelni, jako pracownik naukowy. Od 1949 przez rok był zatrudniony w Pracowni Zieleni Zakładu Osiedli Robotniczych, należał do współorganizatorów Pracowni Zieleni Centralnego Biura Projektów Architektonicznych i Budownictwa. W 1950 został prodziekanem Wydziału Ogrodniczego i pełnił tę funkcję do 1953, kiedy to otrzymał funkcję prorektora Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego i był nim do 1962 (a następnie od 1965 do 1969). Od 1950 pełnił funkcję zastępcy profesora, w 1954 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego. W 1951 był współinicjatorem powstania Katedry Kształtowania i Zdobienia Krajobrazu, a trzy lata później z jego inicjatywy na Wydziale Ogrodniczym powołano Sekcję Kształtowania Terenów Zieleni (od 1970 jest to Instytut Kształtowania Terenów Zieleni i Ochrony Przyrody). Od 1953 należał do PZPR.