Obok kościoła po stronie południowej stała osobno dzwonnica, wykonana z dębowych słupów narożnych. Bezpośrednio przy kościele znajdował się cmentarz. W 1859 roku zostało odnotowane, że był utrzymany w dobrym stanie. Cały teren wokół kościoła ogrodzony był kamiennym murem. Rocznicę konsekracji kościoła obchodzono w niedzielę po św. Michale (29 września). Los kościoła dopełnił się w 1909 roku. Wg komisji oceniającej stan budynku pod kierownictwem architekta Stefana Szyllera, budowla była w opłakanym stanie – ściany wzmocniono pionowymi obustronnymi „obstronami” (lisicami) skręconymi śrubami, by powstrzymać ich wyginanie. Między balami a szalunkiem stwierdzono obecność próchna, śmieci i humusu, co przyspieszało gnicie konstrukcji. Dach zaciekał, a wieżyczka chwiała się podczas dzwonienia. Przewodniczący komisji Stefan Szyller zalecał, że ze względu na zły stan materiału i brak wybitnych szczegółów architektonicznych, kościół „z konieczności musi być rozebranym”, postulując jedynie zachowanie starych ołtarzy i dębowych drzwi jako pamiątek. Budynek został rozebrany 25 kwietnia 1910 roku w celu zrobienia miejsca pod budowę nowego murowanego kościoła. Z pozyskanego materiału w 1911 roku wybudowano wikariat, który dotrwał do lat ’90 XX wieku.