Z dniem 1 listopada 1934 został przeniesiony do Szefostwa Intendentury Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie na stanowisko kierownika zaopatrzenia intendenckiego, a z dniem 1 stycznia 1935 przydzielony do Ministerstwa Komunikacji na sześciomiesięczną praktykę. We wrześniu 1935 został przeniesiony w stan spoczynku. W 1936 był oficerem rezerwy Związku Strzeleckiego w stopniu okręgowego. Po zwolnieniu z wojska pracował w Ministerstwie Komunikacji, a w 1939 został pełniącym obowiązki dyrektora Centralnego Zaopatrzenia Materiałowego Polskich Kolei Państwowych.
Komendant miasta Małoryte we wrześniu 1939. Od 1939 (listopad–grudzień) był szefem Służby Intendentury w Dowództwie Głównym Służby Zwycięstwu Polski, Komendzie Głównej Związku Walki Zbrojnej Armii Krajowej do 1944. W maju 1944 został awansowany na podpułkownika. Brał udział w powstaniu warszawskim, a po jego upadku pracował w Kolejowej Opiece Społecznej. W okresie okupacji niemieckiej był ponadto członkiem władz piłsudczykowskiego Obozu Polski Walczącej, w którym od 1943 kierował Wydziałem Finansowym, był też z racji tego członkiem Rady Naczelnej OPWMarek Gałęzowski, Bezeg Henryk [w:] idem, Wierni Polsce. Ludzie konspiracji piłsudczykowskiej 1939-1947, LTW: Warszawa 2005, s. 22..