W tych czasach wpływowym członkiem wspólnoty żydowskiej był rabin. Będąc uczonym religijnym i klerykiem, jednocześnie pełnił on funkcję cywilnego sędziego w przypadkach, gdy obie strony sporu były Żydami„Jews who had legal disputes with other Jews were expected to bring their opponents before a bet din composed of three rabbis.”. Na rabinie i starszyźnie wspólnoty spoczywało wiele obowiązków administracyjnych. Rabinat był dla wielu młodych Żydów najwyższym celem, zaś studia nad Torą oraz Talmudem – również drogą do osiągnięcia autorytetu w społeczności.
Zaangażowanie Żydów w sprawy otaczających ich społeczeństw rozpoczęło się w epoce Oświecenia. Zwolennicy Haskali, żydowskiego ruchu dążącego do upowszechnienia wartości oświeceniowych, domagali się liberalizacji prawodawstwa europejskiego wobec Żydów. Jednocześnie postulowali oni „wyjście z getta” nie tylko w sensie fizycznym, ale również mentalnym i duchowym.